Anoniem (vrouw, 31)

Hier vertelt een anonieme vrouw van 31 jaar haar verhaal over het seksueel misbruik in haar jeugd en de gevolgen van seksueel misbruik die zij heeft ervaren. 

3 oktober 2018 - Anoniem, vrouw, 31 jaar
"Het begon allemaal toen ik begin 20 was: de bewustwording dat mijn leven niet zo normaal verlopen was als dat ik altijd had gedacht.
 
Ik kom uit een warm nest met veel broers en zussen. Een liefdevol gezin waarin veel betrokkenheid op elkaar was. Een christelijk gezin dat dicht bij de Bijbel werd opgevoed. Waarden en normen waren streng, maar waren begrijpelijk doordat ze uitgelegd werden. Er was sprake van een grote loyaliteit van al mijn broers en zussen naar mijn ouders. Dit maakte dat iedereen zich ongeveer op dezelfde manier 'bewoog' in het leven. Als je anders was of anders deed, dan moest je dit bekopen met kritiek die vaak heel persoonlijk gebracht werd. Dit was bij mij vaak het geval. Ook al wilde ik de negatieve, zeer persoonlijke kritiek niet hebben, ik ontkwam er niet aan omdat ik gewoonweg anders was. Mensen die mij heel goed kenden, noemden mij een 'vrije vogel' of zeiden dat ik een 'vrije geest' had. Ik dacht graag buiten de kaders van mijn ouders en liet mij niet binden.
 
Helaas heeft deze kloof, want dat was het toch wel, tussen mij en de rest van ons gezin ervoor gezorgd dat ik mij nooit veilig genoeg heb gevoeld om te praten over de seksuele misstanden die in mijn leven waren geslopen.
Het misbruik begon namelijk toen ik ongeveer 5 jaar oud was. Het begon met spelletjes tussen mij en oudere broers, later met veel oudere buurjongens en vrienden van mijn broers. Het misbruik begon steeds vastere vorm aan te nemen en duurde tot mijn twaalfde levensjaar. Ik wist dat er ergens een God was die toekeek en het afkeurde. Ik voelde me steeds onveiliger en vies.


 
Tijdens mijn pubertijd kreeg dit zijn weerslag en vond ik het geweldig om te ervaren hoe ik jongens om mijn vinger kon winden. Later werden de volwassen getrouwde mannen meer interessant voor mij. Het werd een machtsstrijd voor mij als puber om aantrekkelijker te zijn dan de vrouwen waar de mannen mee getrouwd waren. Mijn beeld met betrekking tot seksualiteit was, bleek achteraf na hulpverlening, verknipt geworden door het misbruik in mijn eerdere leven. Ik had bevestiging nodig van mannen en zocht het daarom bij hen. Op deze manier hoefde ik niet bij mijzelf naar binnen te kijken en te ervaren hoe waardeloos en minderwaardig ik was.
 
Deze minderwaardigheid ging samen op met het probleem dat ik mijn grenzen niet aan kon geven. Ik ging steeds meer mijn problemen koppelen aan mijn identiteit. Omdat ik zelf in de hulpverlening werkte, ging ik mijzelf steeds meer analyseren en merkte ik dat het vanbinnen niet goed zat bij mij.
Ik heb toen verschillende hulpverleningstrajecten gehad waarbij het seksueel misbruik ook ter sprake kwam. Tot mijn ongenoegen maakte de hulpverlener dit misbruik heel groot zodat ik in ging zien dat misbruik niet normaal is.
 
Het niet aan kunnen geven van mijn grenzen komt onder andere doordat er te vaak en te jong al over mijn grenzen heen is gegaan waardoor ik mijn eigen grenzen nooit heb kunnen ontwikkelen. Voordat ik het verschil tussen goed en kwaad wist, werd er al kwaad met mij gedaan.
 
Nog steeds vind ik het moeilijk om over mijn eigen misbruik na te denken en te praten omdat ik het liever allemaal wegstop. Maar ik kan niet ontkennen dat dit helaas een onderdeel van mijn leven is dat mij gevormd heeft tot een persoon die aangetast is in haar diepste identiteit. Nu heb ik gelukkig kunnen ontdekken dat ik niet alleen vanuit mijn beschadigde identiteit hoef te leven maar dat ik vanuit de identiteit van onze Hemelse Vader mag leven. En dit betekent concreet dat ik mag leven vanuit de wetenschap dat ik kostbaar en waardevol ben. En dat God absoluut niet wil dat wij misbruikt worden of anderen misbruiken.
 
Sinds 6 jaar ben ik getrouwd met een heel lieve man en heb ik prachtige dochters. Mijn leven is rijk gezegend, maar het thema seksueel misbruik is nog steeds niet helemaal afgesloten. Het blijft een open boek waar ik elke keer weer een stukje bij kan schijven omdat ik weer meer herinneringen toelaat of omdat ik weer een stukje kan verwerken.
Maar omdat ik nu wel open kan zijn over het misbruik, en het überhaupt seksueel misbruik kan noemen, maakt dat ik me bevrijd voel. Ik kan het accepteren dat ik nog steeds mensen om mij heen nodig heb die tegen mij zeggen dat het seksueel misbruik in mijn verleden niet normaal is en zelfs vreselijk is. Zeker nu ik zelf en dochter heb van 5 jaar besef ik heel goed dat misbruik bij een kind ongelooflijk ontaard en beschadigend is.
 
Wat ik jou als lezer heel graag mee zou willen geven, is dat jij je misbruik niet mag bagatelliseren of wegstoppen. Het misbruik gaat ergens in je lijf of geest zitten etteren. Uiteindelijk komt de pus eruit.. Wanneer of waar dan ook. Zorg dat het niet zover komt. Ga eerder praten. Laat anderen jou vertellen dat het niet normaal is wat er gebeurd is zodat jij je eigenwaarde weer terug kan krijgen."

De foto is gefingeerd. 


Doorpraten over het verhaal van deze vrouw? Neem anoniem contact op met het Reformatorisch Meldpunt


© Reformatorisch Meldpunt, 2018
Alle rechten voorbehouden. Zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van het Reformatorisch Meldpunt is het niet toegestaan de inhoud van bovenstaand artikel te verveelvoudigen, op te slaan in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar te maken.